Geneza capoeira po dziś dzień wzbudza kontrowersje. Starano się przy pomocy wielu środków dokonać umiejscowienia korzeni capoeira - w Afryce bądź w Brazylii. Z czasów, kiedy capoeira pojawiła się w Brazylii zachowało się niewiele źródeł. Jednak wiadome jest to, że capoeira została stworzona przez niewolników wykorzystywanych do prac wszelkiego możliwego rodzaju, i była swoistego rodzaju próbą obrony. Przez następne dziesięciolecia dokonuje się ewolucja nowej formy ekspresji kulturalnej � tańca połączonego z walką. A jej miejscem narodzin jest najprawdopodobniej Salwador, stolica stanu Bahia. Od roku 1814 zarówno capoeira jak i inne formy kultury afrykańskiej uznawane były za niepożądane elementy obcej kultury. Osoby praktykujące je narażeni byli na dodatkowe represje ze strony panów i nadzorców. Do tego roku podtrzymywanie tradycji było nie tylko dozwolone, ale nawet pożądane. Capoeira miała za zadanie zmniejszyć wewnętrzne napięcia wywołane sytuacją zniewolenia, a jednocześnie podkreślała różnice pomiędzy poszczególnymi grupami ludzi. Sytuacja ta jednak zmieniła się wraz z przybyciem króla Portugalii. Żądni dominacji nowoprzybyli, uznali, iż należy zniszczyć kulturę podbijanego kraju. Tak rozpoczęły się prześladowania, których punktem kulminacyjnym była delegalizacja capoeira w 1892 roku. Istniało wiele powodów, dla których tępiono capoeira. Dawała ludziom poczucie tożsamości narodowej. U samych praktykujących rozwijała wiele pozytywnych cech charakteru w tym także pewność siebie. Capoeira tworzyła z ludzi niczym nie wyróżniających się, niebezpiecznych i zaciętych wojowników. Poza tym niewolnicy często odnosili rany podczas potyczek, co z punktu widzenia panów nie było pożądane, gdyż narażało ich na straty materialne. W Rio de Janeiro i Recife przyjęto szczególnie agresywną odmianę. W Bahia zaś asymilowano nowe elementy afrykańskie i stworzono formę, która była połączeniem rytuału, tańca, walki i gry. Pomimo, że praktykowanie capoeira było niezgodne z prawem, w imię buntu ćwiczono nadal i to zarówno jawnie jak i potajemnie. W tamtych czasach capoeira niewiele miała wspólnego z capoeira, jaka znana jest obecnie. Berimbau to jednostrunowy instrument, którego pudło rezonansowe stanowi wydrążona tykwa. Jego prostota jest o tyle niesamowita, że doświadczony gracz potrafi z niego wydobyć zadziwiająco bogatą gamę dźwięków. Obecnie berimbau jest uważany często za nieodłączny element gry capoeira, dyktujący jej rytm i charakter - wolny albo szybki, bardziej agresywny albo bardziej przypominający zabawę, pełen niespodzianek albo spokojny i harmonijny. Zanim pojawił się berimbau, atabaque (instrument podobny do bębnów conga), klaskanie w dłonie i śpiew towarzyszyły capoeira. Sztuka ta posiada w sobie wiele bardzo widowiskowych i efektownych akrobacji które wykonane przez doświadczonego adepta mogą być bardzo groźne dla przeciwnika.