JU - miękko, ustępliwie
JITSU - sztuka (wojenna)
JU-JITSU - miękka sztuka walki, powstała i rozwinęła się w Japonii, jako system bojowy samurajów. Ju-jitsu obejmuje techniki: rzutów, uderzeń, dźwigni, kopnięć, podcięcięć, duszeń, uaciski.

Główne założenia systemu:
" Ustąp, aby zwyciężyć"
" Maksimum skuteczności przy minimum wysiłku"
" Przez czynienie sobie dobra nawzajem do dobra ogólnego

Historia Jujitsu

Możemy spotkać bardzo różniącą się od siebie pisownię: jiujitsu, jujitsu, jujutsu, itp. - wszystkie jednak opisują tą samą, łagodną sztukę. Jujitsu jest nazywane także prasztuką ponieważ to właśnie z niej rozwinęły się inne sztuki walki takie jak judo, aikido oraz karate (kenpo). Początki Jujitsu ze względu na odległy czas oraz fakt, iż na powstanie tego systemu miało wpływ wiele szkół i mistrzów, są trudne do określenia.
Pierwsze wzmianki o walkach wręcz w Japonii pochodzą ze skompilowanej w 720 roku kroniki Nihon-Shoki, gdzie wspomina się o turnieju Chikara-Kurabe, który odbył się w 230 r. p.n.e. Nie wiemy ilu zawodników w nim startowało. Zapisano jednak, że do finału doszli - Taima-no-Kuchaya i Nomi-no-Sukune , który został zwycięzcą. Od tego momentu dostrzegamy powstawanie dwu szkół walki. Sumo - które do dzisiaj jest narodowym sportem Kraju Kwitnącej Wiśni i Yawara, które z biegiem lat miało się przekształcić w Jujitsu. Obecnie za formalnego stworzyciela miękkiej sztuki, uważa się Hisamori Tenenuchi, który w 32 roku życia udał się na medytacje do świątyni Shinomiya. W wyniku bardzo rygorystycznych i wyczerpujących ćwiczeń doznał objawienia i stworzył styl walki Kogusoku oraz otworzył szkołę swego imienia Takenouchi-Ryu. Mimo, że była to szkoła walki mieczem, to znalazły się tam chwyty i przechwycenia podobne do dzisiejszego Jujitsu. Dlatego ta Szkoła jest wymieniana we wszystkich spisach Szkół Jujitsu. W pierwszej połowie XVII wieku (między 1628 a 1659 r) przybył do Japonii chiński mnich Chen-Youan-Ping, który w świątyni Kakushoji nauczał swojego systemu walki. Według Tradycji miał on trzech uczniów, byli to: Shichiroyemon Fukuno, Yojiyemon Miura, Jirozayemon Isogai, którzy z czasem założyli trzy odrębne szkoły walki. Około roku 1680 po długotrwałej podróży przez Chiny lekarz z Nagasaki Shirobei Akyama otwiera Szkołę Walki opartą na uderzeniach i kopnięciach. W pewnym momencie okazało się jednak, że monotonne powtarzanie tych samych technik nuży uczniów, a na dodatek nie daje pełnej skuteczności w walce. Rozgoryczony Shirobei Akyama udaje się do świątyni Tennaga w Tsukushi, gdzie pewnego dnia w czasie praktyki medytacji dostrzegł, że pod warstwą śniegu twarde gałęzie czereśni łamały się natomiast wiotkie gałązki wierzby poddawały się ciężarowi i śnieg zsuwał się z nich nie czyniąc drzewu żadnej szkody - dostrzegł w tym naturalnym zjawisku sposób pokonania w walce każdego przeciwnika. W ciągu 100 dni Akyama skompilował cały system Jujitsu a na pamiątkę drzewa, które stało się jego natchnieniem nazwał go Yoshin-Ryu ( wierzbowa szkoła). Naczelna zasada tego, Stylu- "ustąp aby zwyciężyć" pozostaje aktualna we wszystkich Szkołach Jujitsu. W XVII wieku postanie jeszcze wiele innych szkół Jujitsu. W okresie Tokugawa (około 1650 roku) jujitsu było rozwijane jako cześć treningów samurajów. Kolejnym etapem w historii jujitsu, które zaczęło upadać wraz z końcem okresu Tokugawa było powstanie w 1882r. "bezpiecznego sportu"- Judo, które Jigoro Kano rozwinął na bazie jujitsu wybierając bezpieczne techniki i tworząc w ten sposób odmianę sportową, po to by sztuki walki zaczęły być bardziej popularne. Jujitsu przetrwało jednak dzięki przekazywaniu przez mistrzów wiedzy z pokolenia na pokolenie i dzięki temu, że łączy w sobie techniki wielu innych systemów, gdyż byli tacy mistrzowie, którzy po opanowaniu technik jednego systemu np. karate, aikido, judo chcieli dalej poszerzać swoje umiejętności trenując techniki zaczerpnięte z innych sztuk walki. Zaczęli łączyć w ten sposób, podzieloną wieki wcześniej wiedzę jednego z najbardziej wszechstronnego systemu walki - jujitsu.